«Άφησέ με θα τα καταφέρω! Δεν είμαι από πορσελάνη… Μπορώ να κάνω ό,τι κάνεις με διαφορετικό τρόπο.»

Σαν εσένα

Όταν με βλέπεις στον δρόμο,
μη στρέφεις το βλέμμα σου αλλού με αποστροφή.
Όταν προσπαθώ να σου κάνω μια ερώτηση,
μη φεύγεις χωρίς να προσπαθήσεις καν να με καταλάβεις.
Όταν πάω να κάτσω δίπλα σου,
μη σηκώνεσαι ν’ απομακρυνθείς βιαστικά.
Κι όταν τύχει να με φωνάξεις,
μη σκέφτεσαι αν με αποκαλούν
ανάπηρο,
άτομο με ειδικές ανάγκες
ή άτομο με ειδικές ικανότητες.
Το όνομά μου είναι Φίλιππος
και είμαι άνθρωπος σαν εσένα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) καθιερώθηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου. Η επιλογή της ημερομηνίας αυτής συνδέεται με την υιοθέτηση από το διεθνή οργανισμό στις 3 Δεκεμβρίου 1982 του προγράμματος δράσης για τα ΑΜΕΑ, το οποίο οδήγησε στην υπογραφή της διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις 30 Μαρτίου 2007 (Η Κύπρος την κύρωσε το 2011 και η Ελλάδα το 2012).Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την προώθηση δράσεων υποστήριξης των συγκεκριμένων συμπολιτών μας, αλλά και ενημέρωσης και αφύπνισης της κοινωνίας μας. Η αποστολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρίες μέσω εθνικών, περιφερειακών και παγκόσμιων προσπαθειών, καθώς και η αύξηση της ευαισθητοποίησης.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία. Στοχεύει στην προώθηση της κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και στην κινητοποίηση υποστήριξης της αξιοπρέπειας και της ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει επίσης, να επιστήσει την προσοχή στο γεγονός ότι το κέρδος από την ένταξη των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της ζωής είναι συνολικό και μας αφορά όλους.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), περί το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού (περί το 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι) πάσχουν από κάποιας μορφής αναπηρία και πρόκειται για την μεγαλύτερη μειονότητα. Στην Ελλάδα, ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία, υπολογίζεται γύρω στο 1 εκατομμύριο. Τα στοιχεία στηρίζονται σε ποσοστά του ΠΟΥ και των επίσημων φορέων του κράτους.

Τα άτομα με αναπηρία δεν έχουν ειδικές ανάγκες. Έχουν τις ίδιες ακριβώς ανάγκες με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έχουν ανάγκη να πηγαίνουν σχολείο, να κάνουν φίλους, να δημιουργούν, να χαίρονται, να μαθαίνουν, να εργάζονται, να αισθάνονται χρήσιμοι. Πολύ συχνό φαινόμενο, σε πολλές κοινωνίες, είναι τα άτομα με αναπηρίες να καταλήγουν να αποσυνδέονται, να ζουν στην απομόνωση και να αντιμετωπίζουν διακρίσεις. Δεν είναι λίγες οι φορές όπου όλοι ή οι περισσότεροι από εμάς μπορεί να έχουν γίνει μάρτυρες ενός τουλάχιστον περιστατικού, κατά το οποίο καταπατώνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα κατά των ανθρώπων με αναπηρία. Είναι κοινή παραδοχή ότι οι άνθρωποι με αναπηρία, όπως σε πολλές κοινωνίες, αντίστοιχα και στην ελληνική, βρίσκονται στο περιθώριο. Πιο συγκεκριμένα, αυτό συμβαίνει σε κοινωνικό, πολιτικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό αλλά και επίπεδο καθημερινής ζωής και διαβίωσης.

Παρόλα αυτά, έχουν γίνει ανά τα χρόνια σημαντικά βήματα από την Πολιτεία με στόχο την προάσπιση των δικαιωμάτων  των ανθρώπων με αναπηρία, αλλά και την ενσωμάτωσή τους στο σύνολο της κοινωνίας, με στόχο την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτή. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα κοινοτικά κέντρα αποκατάστασης επικεντρώνονται στην ενίσχυση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους, την κάλυψη βασικών αναγκών και την εξασφάλιση της κοινωνικής ένταξης και της συμμετοχής. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά έχει εξελιχθεί σε μια πολυτομεακή στρατηγική, η οποία ενδυναμώνει τα άτομα με αναπηρία με στόχο να επωφεληθούν από την εκπαίδευση, την απασχόληση, την υγεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Τα κοινοτικά κέντρα αποκατάστασης υλοποιούνται μέσα από τις συνδυασμένες προσπάθειες των ατόμων με αναπηρίες, των οικογενειών τους, των σχετικών κυβερνητικών και μη οργανώσεων για την υγεία, την παιδεία κλπ.

Επίσης, εκτός από τα Κέντρα Αποκατάστασης η Πολιτεία μεριμνεί σε εκπαιδευτικό επίπεδο, έτσι ώστε να γίνει ευκολότερη η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στην Εκπαίδευση, την Υγεία και την Κοινωνική Φροντίδα. Αυτό αφορά σε προσβάσιμες κτιριακές δομές αλλά και στελέχωση αυτών με κατάλληλα καταρτισμένο προσωπικό, το οποίο να ανταποκρίνεται επαρκώς στις ανάγκες κάθε ατόμου.

Ωστόσο, δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι είναι όμως ΑΝΘΡΩΠΟΙ σαν όλους εμάς. Ίσως λίγο διαφορετικοί. , να χρειάζονται περισσότερη βοήθεια, περισσότερο χρόνο,  αλλά από πότε η διαφορετικότητα αποτελεί μειονεξία; Εάν ο καθένας από εμάς λοιπόν μπει έστω και για λίγο στην θέση τους τότε κάθε μέρα θα βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην πλήρη εξάλειψη τον διακρίσεων και στην πλήρη αποδοχή των ΑμεΑ. Μεγάλο μέρος του εγχειρήματος αυτού ανήκει και στον κάθε ένα από μας ξεχωριστά. Με βάση το σεβασμό και την αποδοχή στην διαφορετικότητα και την μοναδικότητα κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως, θα μπορούσαμε ίσως να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας, η οποία, θα βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, δεν θα αφήνει κανέναν άνθρωπο στο περιθώριο, και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους. Οι άνθρωποι με αναπηρίες αξίζουν τον σεβασμό και τον θαυμασμό μας. Αυτό που δυσκολεύει τη ζωή τους δεν είναι η αναπηρία τους αλλά η αμέλεια και η αδιαφορία μας.

Τέλος, σε αυτή τη Διεθνή Μέρα ας επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας να συνεργαστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, ο οποίος είναι συνεπής, δίκαιος και βιώσιμος για όλους, όπου τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες υλοποιούνται πλήρως.

 «Ο αγώνας της Αναπηρίας αφορά όλους μας …..«Η αναπηρία είναι ένα λουλούδι…. αφήστε το να ανθίσει…… Συμμετέχω, συμπορεύομαι, συνεργάζομαι, επανεντάσσομαι, κοινωνικοποιούμαι.»

«Όλοι διαφορετικοί, όλοι μοναδικοί, όλοι ίσοι»

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Εισάγετε το όνομά σας